Mukowiscydoza zaburza normalne funkcjonowanie organizmu – szczególnie układu oddechowego i pokarmowego. Choroba ta utrudnia m.in. trawienie pokarmu, dlatego optymalną metodą żywienia dzieci z mukowiscydozą jest karmienie piersią. W przeciwieństwie do sztucznych mieszanek mleko matki bardzo szybko się trawi, dzięki czemu pokarm nie obciąża układu pokarmowego niemowlęcia.

Skąd się bierze mukowiscydoza u dzieci?

Mukowiscydoza jest najczęściej występującą chorobą genetyczną u ludzi – cierpi na nią 1 na 2500 niemowląt. Szacuje się, że każdego roku w Polsce rodzi się około 120 dzieci z mukowiscydozą.
Przyczyną choroby jest mutacja jednego z genów, który jest odpowiedzialny za transport jonów chlorkowych, sodowych i potasowych. Z tego powodu organizm dziecka produkuje bardzo słony pot oraz zbyt gęsty i lepki śluz, który zaburza funkcjonowanie m.in. układu pokarmowego i oddechowego.

Objawy mukowiscydozy

Gęsta wydzielina zalegająca w drogach oddechowych staje się podłożem do rozwoju bakterii. To powoduje częste:
– napady męczącego kaszlu i duszności,
– nawracające zapalenie płuc, oskrzeli i zatok przynosowych,
– obstrukcyjne zapalenie oskrzeli,
– krwioplucia.

Zalegający śluz blokuje także przewody, które wyprowadzają z trzustki enzymy trawienne. Enzymy nie docierają do jelit, dlatego pokarm przyjmowany przez chorego nie trawi się w całości. Soki trawienne, które zalegają w trzustce, mogą ją uszkodzić oraz przyczynić się do wystąpienia cukrzycy lub nietolerancji na glukozę. Wydzielina zaburza również pracę wątroby – utrudnia przepływ żółci, co może powodować żółciową marskość wątroby.

Inne objawy mukowiscydozy ze strony układu pokarmowego:
– niedrożność smółkowa jelit,
– powiększenie się objętości brzucha,
– kamica żółciowa,
– nawracające zapalenie trzustki,
– obfite, tłuszczowate stolce.
Zaburzenia układu pokarmowego powodują, że dziecko słabiej się rozwija – jest szczuplejsze i niższe od swoich rówieśników.

Mukowiscydoza u dzieci a karmienie piersią

Odpowiednie żywienie w przypadku niemowlęcia chorego na mukowiscydozę jest szczególne ważne. Mleko matki jest optymalnym pokarmem dla chorego dziecka i niesie ze sobą wiele korzyści. Należy dążyć do utrzymania wyłącznego karmienia piersią przez pierwsze 6 miesięcy życia dziecka. Pokarm kobiecy jest lekkostrawny, nie obciąża niewydolnego układu pokarmowego dziecka, w dużej mierze dzięki temu, iż zawiera własną lipazę – enzym trawiący. W mleku kobiecym zawarte są też czynniki przeciwzapalne, przeciwbakteryjne oraz przeciwwirusowe, co jak udowodniono wpływa na zmniejszenie liczby infekcji ze strony układu oddechowego i pokarmowego. Karmienie naturalne przyczynia się do rozwoju i utrzymania prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach, co ma duże znaczenie dla dzieci chorych na mukowiscydozę, gdyż są one często leczone antybiotykami.
Mleko matki zawiera witaminy i składniki mineralne w bardzo dobrze przyswajalnej formie. Jednak trzeba pamiętać, że mimo tego, u niemowląt chorych na mukowiscydozę istnieje ryzyko niedoboru niektórych składników odżywczych np. białka, sodu, witamin A, D, E i K, które muszą być uzupełniane specjalnymi suplementami.

Jeśli dziecko karmione piersią będzie zbyt słabo przybierać na wadze, niezbędne może okazać się dokarmianie. Przy mukowiscydozie u dzieci stosuje się dietę hiperkaloryczną, która zawiera łatwo przyswajające się białko, prebiotyki, tłuszcze i witaminy.

Jak rozpoznać mukowiscydozę u dzieci?

Jedną z metod diagnozy jest test potowy, który pozwala na wykrycie zbyt dużej ilości soli w pocie. Podczas testu stymuluje się groczoły potowe i przeprowadza badanie stężenia chlorku sodu. Jeśli wynosi on minimum 60-140 mmol/l można podejrzewać mukowiscydozę, jednak próba musi być powtórzona ok. 2-3 razy.
Diagnozę może potwierdzić również:
– pojawienie się u dziecka co najmniej jednego objawu chorobowego,
– wystąpienie mukowiscydozy wśród członków rodziny (potwierdzone przez lekarza).

Komentarze

komentarzy